Όταν η «μπογιά» δεν είναι το πρόβλημα

Ήταν μια απλή μέρα στο σχολείο.

Τα παιδιά ζήτησαν τις νερομπογιές για μια δραστηριότητα.

Η δασκάλα τους τις έδωσε.

Για τα πρώτα δέκα λεπτά, όλα πήγαν καλά.

Μετά, άρχισαν να φτιάχνουν μια λίμνη από νερό και χρώματα πάνω στα θρανία.

Το ξύλο μαύρισε.

Τα πινέλα και τα καπάκια άρχισαν να πετάγονται δεξιά και αριστερά, οι φωνές ανέβηκαν.

Και η δασκάλα, εξαντλημένη, έπιασε το κεφάλι της πάνω στην έδρα και άρχισε να μιλάει με τρεμάμενη φωνή.

"Δεν μπορώ άλλο. Πάλι εγώ να καθαρίζω; Πρέπει να μαζέψω, να σφουγγαρίσω, να πλύνω ποτήρια, να συμμαζέψω θρανία και καρέκλες πριν χτυπήσει το κουδούνι. Νιώθω ότι θα αρρωστήσω. Θα πεθάνω."

Ένας μονόλογος δέκα λεπτών. Δραματικός, έντονος, γεμάτος φόβο και θυμό.

Τα παιδιά στην τάξη την κοιτούσαν παγωμένα.

Δεν καταλάβαιναν τίποτα, φυσικά.

Πώς να καταλάβουν;

Είναι μαθητές του δημοτικού ή του νηπιαγωγείου.

• Δεν ξέρουν τι σημαίνει «αξιολόγηση», «γραφειοκρατία» και «ύλη που πρέπει να βγει».

• Δεν ξέρουν ότι η δασκάλα τους δεν κοιμάται εβδομάδες.

• Δεν ξέρουν ότι δύο συνάδελφοί της έπαθαν εγκεφαλικό ή burn-out από το εργασιακό άγχος.

• Δεν ξέρουν ότι νιώθει μόνη και απροστάτευτη μέσα σε ένα σύστημα που ζητάει συνέχεια, ανάμεσα σε γονείς που την επικρίνουν για το παραμικρό.

Αυτό που ήξεραν εκείνη τη στιγμή, είναι ότι η δασκάλα τους κατέρρεε μπροστά τους, και κάτι πήγαινε πολύ λάθος.

Όταν Η Μπογιά Δεν Είναι Το Πρόβλημα

Η ιστορία αυτή δεν είναι για τους μαθητές που έκαναν λίμνη με τις μπογιές. Ούτε για το ότι δεν μαζεύουν τα πράγματά τους ή δεν κάθονται ήσυχα στις καρέκλες τους.

Είναι για μια εκπαιδευτικό που έφτασε στο όριο. 

Που κουβαλάει τόσα πολλά μέσα της, που όταν έσκασε, το μόνο που είχε μπροστά της ήταν οι λερωμένες μπογιές. Οπότε, τις μπογιές κατηγόρησε.

Όταν τη ρώτησα τι πραγματικά την έφερε σε αυτό το σημείο, η λίστα ήταν μακριά:

• Η δουλειά στο σχολείο και στο σπίτι που την έχει στραγγίξει.

• Τα deadlines για τα έγγραφα και τα projects που μοιάζουν με τη μεγαλύτερη καταστροφή.

• Το περιβάλλον του σχολείου που συχνά μοιάζει εχθρικό ή αδιάφορο.

• Οι γονείς που κάνουν διαρκώς κριτική και έχουν παράπονα για το πώς διαχειρίστηκε έναν τσακωμό στο διάλειμμα.

• Η μοναξιά, η έλλειψη ύπνου, ο φόβος της σωματικής κατάρρευσης.

  
  

Και στο τέλος αυτής της λίστας;

Τα παιδιά που δεν ακούνε τις οδηγίες μέσα στην τάξη.

Αλλά τα παιδιά δεν ήταν το πρόβλημα.

Ήταν απλώς η τελευταία σταγόνα.

Η Αλήθεια Που Κρύβεται Πίσω Από Το "Δεν Με Ακούνε"

Στην ίδια συζήτηση, μου είπε κι άλλα. Ότι οι μαθητές δεν προσέχουν στο μάθημα, ότι μιλάνε συνέχεια, ότι θέλουν να είναι όλη την ώρα στις οθόνες, ότι αρνούνται να ανοίξουν τα βιβλία τους.

Κι όλα αυτά; Είναι συμπτώματα. Δεν είναι το πρόβλημα.

Το πρόβλημα είναι ότι κανένας δεν «οδηγεί» αυτή την τάξη εκείνη τη στιγμή.

Υπάρχει μια εκπαιδευτικός εξαντλημένη, που προσπαθεί να τους ευχαριστήσει όλους:

τη διεύθυνση, τους γονείς, τους συμβούλους, τους μαθητές.

Να είναι παντού, σε όλα τέλεια.

Έχει δοκιμάσει νέες μεθόδους, έχει φτιάξει κανόνες, έχει διαβάσει για τη διαχείριση τάξης, έχει προσπαθήσει.

Αλλά στο τέλος της ημέρας, όταν η τάξη ξεσηκώνεται και φωνάζει «δεν θέλουμε να γράψουμε», η δασκάλα υποχωρεί γιατί δεν έχει τη δύναμη να συγκρουστεί.

Όταν λένε «βαριόμαστε», προσπαθεί απεγνωσμένα να βρει κάτι να τους διασκεδάσει, χάνοντας τον ρόλο της.

Δεν είναι ότι οι μαθητές δεν ακούνε.

Είναι ότι έχουν νιώσει πως η δασκάλα δεν έχει τη δύναμη να υποστηρίξει αυτό που λέει. Λέει «όχι» και μετά από λίγο, από καθαρή κόπωση, λέει «εντάξει».

Αυτά δεν είναι λάθη στην παιδαγωγική.

Είναι εξάντληση. 

Είναι το να μην έχεις τίποτα άλλο να δώσεις.

Είναι το να νιώθεις ότι αν βάλεις ένα ακόμα όριο, αν αντιμετωπίσεις μια ακόμα φωνή, θα σπάσεις.

Οπότε δεν το βάζεις.

Και μετά σπας ούτως ή άλλως.

Η Πρόσκληση

Αν αναγνωρίζεις κάτι από αυτή την ιστορία, σταμάτα για μια στιγμή.

Έχεις φτάσει σε ένα σημείο που δεν μπορείς να συνεχίσεις έτσι.

Το «δεν μπορώ άλλο» δεν είναι αδυναμία.

Είναι μια βαθιά αλήθεια.

Και η αλήθεια είναι ότι δεν μπορείς να γίνεις ο εμπνευσμένος ηγέτης που χρειάζονται οι μαθητές σου, αν πρώτα δεν σταματήσεις να τρέχεις.

• Αν δεν ξεκουραστείς.

• Αν δεν βάλεις όριο στη δουλειά που παίρνεις στο σπίτι.

• Αν δεν πεις «δεν μπορώ» ή «μέχρι εδώ» σε όλα αυτά τα εξωδιδακτικά βάρη που σε τραβάνε.

  
  

Τα παιδιά δεν χρειάζονται μια τέλεια, αλάνθαστη παράδοση μαθήματος. Χρειάζονται έναν εκπαιδευτικό που να μην φοβάται να βάλει σταθερά όρια.

Που να μην «σπάει» όταν διεκδικεί την ηρεμία της τάξης.

Που να μην κουβαλάει τον επαγγελματικό του πόνο και το άγχος μέσα στην αίθουσα, για να ξεσπάσει τελικά σε έναν μονόλογο απόγνωσης πάνω από μερικές χυμένες μπογιές.

Η μπογιά δεν ήταν ποτέ το πρόβλημα.

Το πρόβλημα ήταν ότι δεν είχες πού να βγάλεις το δικό σου βάρος.

Μήπως είναι η ώρα να βρεις πού και να φροντίσεις τον εαυτό σου;

Αν η απάντηση είναι ΝΑΙ, τότε συμπλήρωσε τη φόρμα που θα βρεις

ΕΔΩ

Και αν θέλεις να είσαι μέλος της ομάδας εκπαιδευτικών με κοινές ανησυχίες, αυτή θα την βρεις εδώ:

Κοινότητα εκπαιδευτικών